Linki

Sanktuarium w Loreto

Loreto jest jednym z najpiękniejszych sanktuariów maryjnych we Włoszech, do którego co roku pielgrzymuje kilka milionów wiernych. Loretańska Bazylika z niezwykłą relikwią Domku Matki Bożej i słynącą łaskami figurą Maryi z Dzieciątkiem znajduje się na wzgórzu ponad miastem.

„Święty Dom w Loreto, pierwsze sanktuarium o znaczeniu międzynarodowym poświęcone Najświętszej Maryi Pannie, przez wiele wieków prawdziwe serce Maryjne chrześcijaństwa” (Jan Paweł II), według starej tradycji, współcześnie potwierdzonej przez odkrycia historyczno-archeologiczne przechowuje dom nazaretański Niepokalanej.

Ziemskie mieszkanie Maryi składało się z dwóch pomieszczeń: groty wykutej w skale (czczonej do dzisiaj w bazylice Zwiastowania w Nazarecie) i części dobudowanej z kamienia, przylegającej do skalnej ściany.

Według tradycji, w roku 1291, kiedy krzyżowcy zostali ostatecznie wyparci z Palestyny tracąc ostatnią twierdzę-port Akkon, domurowana część domu Maryi została przeniesiona przez aniołów najpierw do Trsatu (dzisiejsza Chorwacja) a następnie 10 grudnia 1294 roku, do Loreto.

Obecnie na podstawie dokumentów archiwalnych, studiów filologicznych i ikonograficznych oraz wykopalisk archeologicznych dokonanych w Nazarecie i pod Świętym Domkiem w Loreto, coraz bardziej utwierdza się hipoteza, że kamienie, z których zbudowany jest Święty Domek zostały przywiezione do Loreto statkiem przez rodzinę Aniołów (De Angelis), rządców Epiru.

Odnaleziony niedawno dokument z września 1294 roku podaje, że Nicefor Anioł, despota Epiru, dał w posagu swojej córce Ithamar, wychodzącej za mąż za Filipa z Taranto, syna Karola II, króla Neapolu, oprócz wielu różnych dóbr także: „Święte kamienie wyniesione z domku Naszej Pani, Dziewicy, Matki Bożej”.

Znaleziono też, zamurowane wśród kamieni Świętego Domku, 5 krzyży z czerwonego materiału należące do krzyżowców lub, co bardziej prawdopodobne, do członków jednego z zakonów rycerskich, które w średniowieczu broniły Ziemi Świętej. W tym samym miejscu znaleziono skorupy strusiego jaja. Symbolizowało ono kiedyś w Palestynie tajemnicę Wcielenia.

Jest faktem, że Święty Domek, tak ze względu na swoją strukturę, jak i materiał budowlany (kamień) jest zjawiskiem obcym dla tutejszej kultury i miejscowych zwyczajów budowlanych. Ponadto porównanie techniczne Świętego Domku z Grotą w Nazarecie wykazały, że stanowiły one kiedyś jedną całość. Potwierdza tradycję także współczesne studium o sposobie obróbki kamieni z których jest zbudowany Święty Domek, tj. na sposób Nabatejczyków, rozpowszechniony w Galilei w czasach Chrystusa. Wielkie znaczenie mają także znaki znajdujące się na kamieniach wyryte, zdaniem ekspertów, przez chrześcijan pochodzenia żydowskiego i bardzo podobne do znajdujących się w Nazarecie.

Święty Domek składa się z trzech ścian. Ścianę wschodnią teraz zastąpioną ołtarzem, stanowiła skała z grotą, która znajduje się w Nazarecie.

Ściany mają ok. 3 m. wysokości, postawione są na starożytnej drodze i nie mają fundamentów. Powyżej 3 m. dołożono cegły, aby Domek dostosować lepiej do kultu. Marmurowa obudowa Świętego Domku została zrealizowana na rozkaz papieża Juliusza II według projektu Bramantego (1507 r.). Stanowi ona jedno z arcydzieł sztuki włoskiego Odrodzenia. Poczynając od strony północnej rzeźby przedstawiają: Narodzenie Maryi (wyk. przez Brandinelli i Raffaelo da Montelupo), Zaślubiny Maryi z Józefem (wyk. przez Sansovino i Tribolo), Zwiastowanie (wyk. przez Sansovino), Nawiedzenie św. Elżbiety (wyk. przez Raffaelo da Montelupo), Spis ludności (wyk. przez Francesco da Sangallo), od strony południowej Narodzenie Pana Jezusa i pokłon pasterzy (wyk. przez Sansovino), Pokłon Trzech Króli (wyk. przez Raffaelo da Montelupo). Na stronie wschodniej Zaśnięcie Matki Bożej (wyk. przez Domenico Aimo) i poniżej Przeniesienie Świętego Domku z Trasatu (dzisiejsza Chorwacja) do Loreto (wyk. przez Tribolo i Francesco da Sangallo).

Święty Domek został najpierw otoczony solidnym murem. Ale szybko zdano sobie sprawę, że tak cenny skarb zasługuje na godną „oprawę”. W ten sposób rozpoczęto budowę Bazyliki w Loreto. Zbudowana jest na planie krzyża. Prace nad nią trwały trzy wieki. Powstała wspaniała budowla, jedna z największych we Włoszech. Znakiem rozpoznawczym loretańskiego sanktuarium jest piękna kopuła wykonana w ostatnich latach XIV w. Kopułę zdobią freski przedstawiające symbolicznie niektóre wezwania z litanii loretańskiej. Wszystkim katolikom Loreto kojarzy się właśnie z litanią loretańską do Matki Bożej.